به گزارش پلاک یک به نقل از روزنامه اطلاعات: « همگی مراقب باشیم » عنوان یادداشت روزنامه اطلاعات به قلم فتح الله آملی است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
حوادث و تجمعات اعتراضی اخیر که در چندین شهر کشور برگزار شد بحثهای مختلفی را در بین مردم و جریانهای سیاسی و اجتماعی و رسانهها و مقامات برانگیخت. عدهای آنرا خشم مردم در واکنش به اقدامات دولت و نارضایتی از رفتارهای دولت آقای روحانی دانستند و برخی هم حرکت کور عوامل فتنه و توطئه رسانهها و مقامات خارجی نامیدند و گروهی هم آنرا فریاد مردم از برآورده نشدن مطالبات سیاسی و تحدید آزادی دانستند.
شعارهایی هم که شنیده میشد متنوّع بود و گاه تندتر از معمول و با عبور از خطوط قرمزی که همه میدانیم.
در این رابطه چند نکته گفتنی است:
۱ ـ در اینکه اعتراضات هیجانی و شعارهای تند و رفتارهای هنجار شکنانهای که با تخریب اموال عمومی و اغتشاش همراه است نه تنها قابل تأیید و پذیرفتنی نیست بلکه راه به هیچ جایی هم نمیبرد، تردیدی نیست. چنین شیوههایی برای اعتراض جز هزینه بیهوده نتیجهای به دنبال ندارد و بهرهاش نه به مردم میرسد و نه به تحصیل آزادی و نه به فلاح و رستگاری، تنها موجب خوشحالی دشمنان میشود و دخالت بیگانگان. تنها کافی است به ذوقزدگی رئیس جمهور لات مسلک آمریکا و توئیتهایش و به توئیتها و اظهار نظرهای نوچههای عرب منطقهایاش از جمله ولیعهد جوان عربستان نگاه کنیم و نکته را دریابیم.
۲ ـ آنها که با حمله به دولت روحانی گمان داشته و دارند که میتوانند اعتراضات به دولت را مدیریت و با بزرگ جلوه دادن مطالبات اقتصادی جماعت، موجب شکست او را فراهم آورند باید دریافته باشند که چنین چیزی ممکن نیست. همچنانکه نامزدهای انتخابات ۸۸ نتوانستند و با دامنهدار شدن اعتراضات دریافتند که به راحتی قابل عبورند.
۳ـ تک صدایی و یکجانبه گرایی و دستهبندی کردن ملت به خودی و غیرخودی و اتهامزنی و کینهورزی و تهمتپراکنی، سالهای سال است که جز تفرقه و تنفر نتیجهای به بار نیاورده است. باید دریافته باشیم که نمیتوان امکان تجمع و اعتراض را برای دوستداران حکومت و طرفدارانش به راحتی فراهم آورد و برای معترضان و منتقدان(که اتفاقاً قریب به اتفاق آنان را نمیتوان و نباید ضد انقلاب و ضد نظام نامید اما اغلب مینامیم) حتی برای یک اعتراض و راه پیمائی مدنی و مسالمتآمیز هیچ مجوزی صادر نکرده و متاسفانه این تک صدایی در عدم صدور مجوز راهپیماییها و تجمعات اعتراضی مدنی و قانونی که در قانون اساسی ما نیز یک حق شناخته شده، دیده میشود تا تک صدایی در رسانهای که باید صدای ملت باشد اما متاسفانه به دلیل همین سیاست یکجانبه گرایی هر روز بیشتر از مردم و اعتماد آنان فاصله میگیرد و بازار رسانههای بیگانه را چنان پررونق کرده که تعداد بینندگان آنان از رسانه داخلی خودمان بیشتر شده است.
۴ـ رفتارهای هنجارشکنانه مورد تائید هیچکس نیست و بویژه با خائنان و دستور بگیران از دشمن باید قاطعانه برخورد کرد. اما در کنار آن باید حرف منتقدان و حتی مخالفان را که سودای براندازی ندارند نیز شنید و به آستانه تحمل مخاطب هم توجه داشت.
بگذارید مثالی بزنم. شما برای کاری به ادارهای میروید. مؤدب و آرام میایستید و با سلام و خسته نباشید کارمند مورد نظر را خطاب قرار میدهید و میبینید طرف دارد با موبایلش ور میرود و حتی جواب سلامتان را نمیدهد، چند دقیقه دیگر مؤدب میایستید و صدایش میکنید و کار به نیم ساعت میکشد و او یا با رفیقش گرم صحبت است و یا با تلفن همراهش با این و آن حرف میزند و حتی سرش را هم بلند نمیکند که ببیند درد شما چیست و هیچ دغدغهای هم برای راهاندازی کار شما ندارد و گاه هم در برابر گلایه شما میگوید این مشکل شماست؟! و هر لحظه شما را بیشتر عصبی میکند تا جایی که شما ناگاه صدایتان را بالا میبرید و ممکن است حتی ناسزایی هم نثار کنید که هر دو «فی حد ذاته» ناهنجاری به حساب میآیند اما نتیجه تمامشدن آستانه تحملتان است. مردم در هر انتخابات بهصورت مدنی و آرام و متمدنانه به دولت و حکومت پیام میدهند و این پیامها را باید شنید. کسی موافق براندازی نیست و این مملکت امامزمان و امامحسین(ع) و مردمان انقلابی و بزرگوارش همچنان پای میثاق خون شهدایش ایستاده است اما همین مردم سالهاست که اصلاحات را فریاد میزنند. برای آنها اصلاحطلب و اصولگرا، قوهقضائیه و مقننه یا دولت و سپاه و فلان ارگان و بهمان نهاد فرقی نمیکند همه را به شکل ارکان نظام اسلامی و حکومت میدانند و تفاوت چندانی بینشان قائل نیستند و به جنگ و دعوای قدرت بالاییها کاری ندارند.
آنها درست و بهحق میخواهند که در سایه انقلاب و نظام جمهوری اسلامی زندگی بهتری داشته باشند. فقر و فساد و بیکاری و تبعیض و ظلم و تحقیر و اختلاف طبقاتی کمتری را شاهد باشند و بیش از همه آینده بهتری را پیش چشم بیاورند و دوست دارند که صدایشان شنیده و به دردهایشان رسیدگی شود. امید به آینده حق طبیعی آنهاست. اگر بهموقع صدایشان را بشنویم و بیچشمداشت به صندلی قدرت و ثروت واقعاً و درعمل و نه در حرف و شعار به فکر آنان و برآوردن مطالبات بهحق آنان باشیم لازم نمیبینند که داد بزنند و فریاد بکشند، قندانی پرت کنند و یا روی میز بکوبند و نیز آنها خود آنقدر هوشیار هستند که هیچ قدرت خارجی و وسوسه شیطانی و هیچ دشمن تابلوداری را وارد دعوای خانگی خویش نکنند و آب به آسیاب خصم نریزند. پس همه ما باید صدای همه مردم را بشنویم حتی صدای منتقدان و مخالفان را، چون همه ایرانیاند.
۵ـ و اما مهمتر از هر چیز دیگر توجه تام و تمام به این نکته مهم است که در شرایط حاضر کشور و ملت و نظام و جامعه بیش از هر وقت و زمان دیگری نیازمند هوشیاری، آرامش، همدلی، وحدت کلمه و انسجام ملّی است. همه در یک کشتی نشستهایم و نباید اجازه دهیم هیچکس و در هیچ نقطهای کوچکترین آسیبی به آن وارد آورد و بیش از همه ارکان حکومت و دولت باید مراقب باشند که با غفلت و کم کاری و بیتوجهّی به مطالبات حقه و دردها، گلایهها و مشکلات مردم بستر این آسیب را فراهم نیاورند.
