در زمستان سال ۱۳۷۲، معدنکارهای نمک در ناحیه غرب شهرستان زنجان در معدن نمک چهر آباد، به هنگام خاکبرداری و استخراج نمک از معدن زیر تپههای این منطقه، با نیمتنه یک جسد که دارای ریش و موی بلند و حلقه گوشوارهای از جنس طلا در گوش چپ بود مواجه شدند.
پس از این ماجرا حفاریها منجر به کشف یک ساق پا درون چکمه چرمی، سه قبضه چاقو، شلوارک، شی نقرهای، قلاب سنگ، قطعات طناب چرمی، سنگ ساب، یک عدد گردو، قطعات سفال و چند تکه پارچه منقوش و قطعات خرد شده استخوانهای جسد شد.
با انجام آزمایشهای سالیابی، که بر روی استخوانها و پارچههای مجموعه مرد نمکی صورت گرفت، قدمتی حدود ۱۷۰۰ سال پیش (اواخر اشکانی – اوایل ساسانی) برای مرد نمکی تعیین شد.
آزمایشهای DNA نشان داد که سن این مرد هنگام مرگ، ۱۷ سال بوده و قد او حدودا ۱۷۵ سانتی متر بوده است.همچنین گروه خونی مرد نمکی با انجام آزمایشها رو سلولهای موی سر، +B مشخص شد.
با انجام آزمایشهای سی تی اسکن و رادیولوژی مشخص شد که مرد نمکی بر اثر سقوط ناگهانی درون یکی از گودالهای معدن نمک و وارد شدن ضربه شدید به ناحیه راست جمجمه و صورت از بین رفته است.
مطالعات باستانشناسی بر روی مجموعه مرد نمکی نشان داد که به علت آرایش خاص موهای بلند سر و صورت، وجود گوشواره طلا در گوش چپ، چکمه چرمی با ساخت و دوخت بسیار ظریف و هنرمندانه و همچنین بافت تکنیکی پارچه لباس و به دست آمدن شی نقرهای همراه با جسد، فرد مزبور یک کارگر ساده معدن نبوده، بلکه فردی عالی رتبه و دارای پایگاه اجتماعی بالا بوده است.
ما امروز علت حضور، سقوط و مرگ مرد نمکی در معدن نمک چهرآباد را نمی دانیم و همچنان در پرده راز و ابهام باقی مانده است. آیا مرد نمکی اسیر توطئه ای شوم شده یا خودش به داخل گودال سقوط کرده و در نهایت بر سر خانواده وی چه آمده است؟
بقایای مرد نمکی در موزه ایران باستان در معرض دید عموم است.
